“Μη βλασφημείτε τα θεία”

Παρότι εάν με ρωτούσε κάποιος το θρήσκευμα μου θα δήλωνα Χ.Ο., η σχέση μου με την εκκλησία περιορίζεται φυσικά στην κλασική επίσκεψη κάθε Πάσχα καθώς και στα κάθε είδους μυστήρια του κύκλου μου. Πνευματικά, το θέμα είναι πιο σύνθετο, αλλά και εδώ μάλλον η σχέση μου με το χριστιανισμό θα μπορούσε να χαρακτηριστεί απόμακρη. Βέβαια, σε καμία περίπτωση δε συνηθίζω να βρίζω τα θεία, δε βλέπω και κάποιο ιδιαίτερο νόημα πίσω από αυτό.

Χθες το απόγευμα, επιστρέφοντας με το αυτοκίνητο στο σπίτι μου, με προσπέρασε ένα Ford Smax. Στην αρχή το όχημα ήταν δίπλα μου από αριστερά και είδα τους επιβάτες: μπαμπά, μαμά μπροστά και 4 παιδιά στο πίσω κάθισμα. Τα παιδιά θα έλεγα ότι ήταν ηλικίας από 3 έως 10 ετών και κάθονταν χύμα το ένα πάνω στο άλλο. Μιλάμε δηλαδή για μια δυστυχώς όχι σπάνια εικόνα στους Ελληνικούς δρόμους, η οποία σε μένα προκαλεί το κούνημα του κεφαλιού.

Μόλις όμως το όχημά τους με προσπέρασε εντελώς και ήταν εφικτό να δω το πίσω τζάμι, να σου η κεραμίδα! Φαρδιά-πλατιά ένα αυτοκόλλητο με λευκά γράμματα όπου  ο καλός μπαμπάς με παρότρυνε:

“ΜΗ ΒΛΑΣΦΗΜΕΙΤΕ ΤΑ ΘΕΙΑ. ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΔΥΣΤΥΧΗΜΑΤΟΣ”

Όπα, όπα. Να το καταλάβω καλά. Εγώ κινδυνεύω με δυστύχημα εάν βλασφημήσω τα θεία, αλλά τα παιδιά του συγκεκριμένου μπαμπά (που προφανώς δε βλασφημεί τα θεία) είναι ασφαλή να σουλατσάρουν στο πίσω κάθισμα ελεύθερα. Έχω μπροστά στα μάτια μου βέβαια και την αντίδραση τους σε ενδεχόμενο δυστύχημα που θα είχαν και ας πούμε θα κόστιζε τη ζωή κάποιου παιδιού τους. “Ήταν θέλημα Θεού”.

Σοβαρολογούμε; Όταν η χώρα μας θρηνεί στους δρόμους κοντά στα 100 παιδιά κάθε χρόνο από 0-14 ετών, μάλλον το θέλημα του Θεού είναι πολύ σκληρό απέναντί στην Ελλάδα μας. Τον άτιμο, κι αυτός μαζί μας τα έχει… 

Σαν σήμερα, 54 χρόνια πριν...

Σαν σήμερα, πριν από 54 χρόνια, συνέβη η αεροπορική τραγωδία του Μονάχου. Η πτήση 609 της British Airways από Βελιγράδι για Μάντσεστερ έχει σταθμεύσει για ανεφοδιασμό στο αεροδρόμιο Ριμ του Μονάχου όπου επικρατεί χιονοθύελλα. Στις 3:04 τα ξημερώματα και μετά από 2 ανεπιτυχείς προσπάθειες απογείωσης, το αεροσκάφος Airspeed Ambassador με 44 επιβαίνοντες δοκιμάζει για τρίτη φορά να απογειωθεί με μοιραία κατάληξη. Μεταξύ των επιβατών βρίσκεται η θρυλική ποδοσφαιρική ομάδα Manchester United του προπονητή Mutt Busby, γνωστή ως “Busby Babes” από όπου έμεινε και το γνωστό παρατσούκλι “Μπέμπηδες”. Ήταν μια ταλαντούχα ομάδα στελεχωμένη από νεαρούς ποδοσφαιριστές, μεταξύ των οποίων ο θρύλος Bobby Charlton. Η Manchester United επέστρεφε από το Βελιγράδι έχοντας προκριθεί στην επόμενη φάση του Κυπέλου Πρωταθλητριών σε βάρος του Ερυθρού Αστέρα.

Το αεροπλάνο δεν καταφέρνει να απογειωθεί, βγαίνει έξω από το διάδρομο απογείωσης και το αεροδρόμιο, περνάει ανεξέλεγκτο ένα δρόμο και διαμελίζεται με κομμάτια του να βρίσκουν ένα σπίτι ενώ η αριστερή πλευρά του κόκπιτ καταλήγει σε ένα δέντρο και παραδίδεται στις φλόγες. Από τους 44 επιβαίνοντες θα σκοτωθούν ακαριαία οι 20 και μετά από παραμονή στο νοσοκομείο άλλοι 3. Θα επιζήσουν 21 άτομα.

Το αγγλικό περιοδικό Flight International, το 1964 δημοσιεύει άρθρο με τίτλο “Καθίσματα που κοιτούν ανάποδα ΤΩΡΑ;”. Το καταπληκτικό αυτό άρθρο αναλύει τους οικονομικούς κατά βάση λόγους που η αεροπορική βιομηχανία δεν αλλάζει τη φορά των καθισμάτων των επιβατών να κοιτούν ανάποδα, αφού αποδεδειγμένα είναι τα πιο ασφαλή. Στο τέλος του άρθρου, αναφέρεται ότι θα ήταν πολύ χρήσιμο για τη διάδοση της μέγιστης ασφάλειας των ανάποδων καθισμάτων, να επικοινωνηθεί στην κοινή γνώμη το γεγονός ότι στην τραγωδία του Μονάχου, αυτοί που σκοτώθηκαν κάθονταν σε καθίσματα που κοιτούσαν μπροστά ενώ αυτοί που σώθηκαν σε καθίσματα που κοιτούσαν ανάποδα!!!

Αρκετές αεροπορικές εταιρίες, μεταξύ των οποίων και η Lufthansa, έχουν αναπτύξει σχέδια όπου οι επιβάτες κάθονται σε αντεστραμμένη θέση προς τη φορά κίνησης του αεροσκάφους.

Ας πατήσουμε και πάλι στη γη και ας καταλάβουμε ότι σε αντίθεση με τα αεροπλάνα, στα αυτοκίνητα για τα παιδιά μας, έχουμε εμείς την επιλογή. Μπορούμε να αποφασίσουμε ότι πρώτη προτεραιότητά μας είναι η ασφάλεια και να τα κρατήσουμε ανάποδα μέχρι 4 ετών αφού κυκλοφορούν πλέον τέτοια καθίσματα και στην Ελλάδα. 


* Παρακάτω το άρθρο του Flight International τον Αύγουστο του 1964.

Τί είναι το ISOfix και πώς λειτουργεί;

Τι είναι το ISOfix;

Το πρότυπο ISO 13216 καθορίζει τον τρόπο τοποθέτησης παιδικών συστημάτων συγκράτησης στα οχήματα με τη χρήση υποδοχέων ISOfix. Το ISOfix (προέρχεται από το International Standards Organisation FIX) και υπάρχει από τις αρχές της δεκαετίας του 2000.

Τι είναι και που βρίσκονται οι υποδοχείς ISOfix;

Οι υποδοχείς ISOfix είναι 2 μεταλλικά σημεία που βρίσκονται στις 2 πίσω θέσεις της καμπίνας του αυτοκινήτου και πιο συγκεκριμένα στη σχισμή ανάμεσα στην πλάτη και το οριζόντιο μέρος του καθίσματος. Στα πιο καινούρια αυτοκίνητα υπάρχουν σημάνσεις ή πλαστικοί οδηγοί που καθιστούν τους μεταλλικούς υποδοχείς ευδιάκριτους.

Έχουν όλα τα αυτοκίνητα ISOfix;

Από τις αρχές του 2006 και μετά, η συντριπτική πλειοψηφία των αυτοκινήτων διαθέτουν στις 2 πίσω θέσεις υποδοχείς ISOfix. Είναι αρκετά πάντως τα μοντέλα αυτοκινήτων που έχουν κατασκευαστεί και πριν το 2006 και διαθέτουν υποδοχείς ISOfix.

Για το ISOfix, υπάρχει και κάποιο άλλο σημείο πρόσδεσης;

Επειδή για λόγους μεγαλύτερης σταθερότητας του παιδικού καθίσματος, σε περίπτωση σύγκρουσης, χρειάζεται και τρίτο σημείο αντίστασης, κάποια παιδικά καθίσματα αυτοκινήτου διαθέτουν ζώνη που συνδέεται με τρίτο σημείο πίσω από το κάθισμα (στο πίσω μέρος της πλάτης ή στο ταβάνι). Τα περισσότερα όμως παιδικά καθίσματα, ως τρίτο σημείο αντίστασης, χρησιμοποιούν το πάτωμα του αυτοκινήτου αφού εκεί καταλήγει ένα υποπόδιο που διαθέτουν.

Γιατί αναπτύχθηκε το ISOfix;

Τα αυτοκίνητα είναι σχεδιασμένα για ενήλικες. Οι ζώνες ασφαλείας το ίδιο. Ο λόγος που αναπτύχθηκε το ISOfix είναι ότι σύμφωνα με έρευνες σε όλο τον κόσμο, μόλις 3 στους 10 γονείς τοποθετούν σωστά το παιδικό κάθισμα. Πολλές δυσκολίες στο δέσιμο με τη ζώνη είναι το μήκος της, το ύψος του σημείου που ξεκινά, η θέση της υποδοχής κουμπώματος κ.ά. Ειδικοί επιστήμονες ασφάλειας μαζί με τους κατασκευαστές αυτοκινήτων κατέληξαν στο ISOfix ως ένα φτηνό και εύκολο στη χρήση σύστημα το οποίο δεν απαιτεί τη χρήση της ζώνης. Νέες έρευνες δείχνουν ότι το ποσοστό σωστής τοποθέτησης των παιδικών καθισμάτων με ISOfix έχει ανέβει στο 96%!

Τι κάνω εάν δεν έχω ISOfix και θέλω τη μέγιστη ασφάλεια για το παιδί μου;

Ελέγξατε εάν το αυτοκίνητό σας διαθέτει υποδοχείς ISOfix και βρήκατε πως δεν υπάρχουν. Μπορείτε να απευθυνθείτε σε κάποιο αντιπρόσωπο του αυτοκινήτου σας και να ρωτήσετε εάν υπάρχει και μπορεί να τοποθετηθεί μια μεταλλική μπάρα με τους μεταλλικούς υποδοχείς ISOfix στο αυτοκίνητό σας. Δεν είναι πάντα εφικτό και το κόστος τοποθέτησης εξαρτάται από το αυτοκίνητο και τον αντιπρόσωπο, αλλά αξίζει να το προσπαθήσετε και να ενημερωθείτε. Εάν δεν προκύψει κάτι θετικό μην πτοείστε. Η ασφάλεια σε ένα σωστά τοποθετημένο παιδικό κάθισμα με τη ζώνη του αυτοκινήτου δεν υπολείπεται σημαντικά από ένα κάθισμα τοποθετημένο με ISOfix. Απλά είναι κρίσιμο κάθε φορά που τοποθετείται το κάθισμα να είστε βέβαιοι ότι το έχετε κάνει σωστά.

Ποια άλλα οφέλη προσφέρει το ISOfix εκτός από τη σωστή τοποθέτηση;

Είναι πιο βολικό. Ειδικά στο βρεφικό γκρουπ (0/0+, 0-13 κιλά), που το κάθισμα συνήθως λειτουργεί και σαν πορτ μπεμπέ, εάν δεν έχετε βάση ISOfix, θα πρέπει κάθε φορά που το βγάζετε και το ξαναβάζετε στο αυτοκίνητο, να το δένετε κάθε φορά με τη ζώνη. Με τη βάση ISOfix με ένα απλό κλικ έχετε τελειώσει και ξέρετε ότι το έχετε κάνει σωστά, καθότι υπάρχουν πράσινες ενδείξεις που σας το επιβεβαιώνουν και κόκκινες όταν κάτι δεν έχει γίνει σωστά.

Ο θάνατος σε αργή κίνηση

Όταν δε φοράτε ζώνη και τρέχετε με 90 χλμ/ώρα, ο θάνατος μπορεί να έρθει σε 7/10 του δευτερολέπτου

Για τα επόμενα 7/10ατα ενός δευτερολέπτου, θα κάνουμε μια επίσκεψη στο θάνατο σε αργή κίνηση:

Είναι βράδυ, είστε κουρασμένος/η και έχετε αργήσει να επιστρέψετε στο σπίτι. Οδηγείτε με 90 χλμ/ώρα σε δρόμο με μικρότερο όριο ταχύτητας. Το αυτοκίνητό σας πλησιάζει σε μία στροφή αλλά την υπολογίζετε λάθος, πολύ αργά, το αυτοκίνητο είναι  εκτός ελέγχου, βγαίνει εκτός δρόμου και χτυπά σε τοίχο,  ΜΠΑΜ!!!

1/10το του δευτερολέπτου: ο μπροστινός προφυλακτήρας και το μπροστινό μέρος του καπό βυθίζονται. Μεταλλικές ακίδες εισχωρούν στον τοίχο σε βάθος 3,5 εκ.

2/10τα του δευτερολέπτου: Το καπό ανασηκώνεται, διπλώνει και σπάει το παρμπρίζ. Οι περιστρεφόμενοι πίσω τροχοί αφήνουν το έδαφος. Το σώμα σας εξακολουθεί να κινείται προς τα εμπρός με 90 χλμ/ώρα-20 φορές την κανονική δύναμη της βαρύτητας. Πλέον ζυγίζετε πάνω από 1400 κιλά.

3/10τα του δευτερολέπτου: Το σώμα σας τώρα έχει φύγει από το κάθισμα, ο κορμός όρθιος, τα γόνατα των ποδιών σπάνε και πιέζονται από το ταμπλό του αυτοκινήτου. Ο πλαστικός και ατσάλινος σκελετός του τιμονιού ξεκινά να λυγίζει προς το στήθος σας και το κεφάλι σας πλησιάζει τώρα το αντηλιακό προστατευτικό.

4/10τα του δευτερολέπτου: Τα 60 εκ. του μπροστινού μέρους του αυτοκινήτου έχουν διαλυθεί, αλλά το πίσω μέρος συνεχίζει να ‘ταξιδεύει’ με περίπου 55 χλμ/ώρα. Η βάρους μισού τόνου μηχανή τσακίζεται στον τοίχο.

5/10τα του δευτερολέπτου:  Ασκείται τρομακτική πίεση που τρυπάει τα πνευμόνια σας και τις περιφερειακές αρτηρίες. Αίμα διαχέεται μέσα στα πνευμόνια σας.

6/10τα του δευτερολέπτου: Οι περιστρεφόμενοι πίσω τροχοί ακουμπούν στο χώμα. Το σασί του αυτοκινήτου έχει καμφθεί στη μέση. Τα πόδια σας έχουν αποκοπεί στο ύψος των αστραγάλων.

7/10τα του δευτερολέπτου:  Όλο το αμάξωμα του αυτοκινήτου έχει παραμορφωθεί. Σε μια τελευταία κίνηση του καθίσματός σας, η πίεση που σας ασκείται από το τιμόνι είναι φοβερά δυνατή. Αίμα ξεχειλίζει από το στόμα σας, τρόμος έχει παγώσει την καρδιά σας. ΕΙΣΤΕ ΝΕΚΡΟΙ.

Συνολικός χρόνος: επτά δέκατα του δευτερολέπτου!

Κάθεστε στο πίσω κάθισμα;

Αντικαταστήστε τα περί τιμονιού με την πλάτη του μπροστινού καθίσματος και έχετε μια από τα ίδια.

Σας απασχολεί η ασφάλεια του παιδιού σας στο αυτοκίνητο; 

Ξεκινήστε να νοιάζεστε πρώτα για τη δική σας ασφάλεια. Φοράτε ΠΑΝΤΑ ζώνη ασφαλείας και μπροστά αλλά ΚΑΙ στα πίσω καθίσματα.

Είναι δυνατόν ακόμα να κυκλοφορούν κάποιοι χωρίς να φορούν ζώνη;

Πριν πατήσετε το γκάζι, σκεφθείτε...

Πέρσι τέτοια εποχή περίπου, είχα την τύχη να επισκεφθώ το Ινστιτούτο Οδικής Ασφάλειας της Σουηδίας (VTI). Εκεί παρακολούθησα ζωντανά κρας τεστ δύο παιδικών καθισμάτων σε μετωπική πρόσκρουση με 50 χλμ/ώρα. Αυτή είναι η ταχύτητα με την οποία δοκιμάζονται τα παιδικά καθίσματα κατά το Ευρωπαϊκό πρότυπο ECE R44.04 που είναι εδώ και αρκετά χρόνια σε ισχύ.

Ο ξεναγός μας, ο Τόμμυ Πέτερσον, διευθυντής του τμήματος παιδικής ασφάλειας στο Ινστιτούτο και “γκουρού” του rear facing, μου ανέλυσε πάρα πολλά πράγματα και απάντησε υπομονετικά σε δεκάδες ερωτήσεις που είχα ετοιμάσει να του υποβάλλω.

Μία από αυτές ήταν εάν η ταχύτητα που δοκιμάζονται τα παιδικά καθίσματα (τα 50 χλμ/ώρα) ήταν πολύ λίγα, αφού πλέον με τις ταχύτητες που αναπτύσσουν τα αυτοκίνητα, τα 50 χλμ/ώρα ως νούμερο μας ακούγεται μικρό.

Η απάντηση του ήταν αποστομωτική. “Αγαπητέ μου, όχι. Για εμάς τους ειδικούς στην ασφάλεια, οποιοδήποτε ατύχημα με πάνω από 70 χλμ/ώρα θεωρείται “non survivable” (μη επιβιώσιμο).”

Τα θυμήθηκα αυτά σήμερα όταν είδα το παρακάτω βίντεο, όπου στην βρεταννική εκπομπή Fifth Gear, ένα Ford Focus συνθλίβεται σε έναν τοίχο με 193 χλμ/ώρα.

Ρίγος με διαπερνά μόνο στη σκέψη ενός πραγματικού ατυχήματος όχι σε τέτοια αλλά και σε πολύ χαμηλότερη ταχύτητα (120-130 χλμ/ώρα) που αρκετοί μας συνηθίζουμε να αναπτύσσουμε με τα παιδιά μας μέσα στο αυτοκίνητο.

Αρκεί να αισθανθείτε το τράνταγμα με μόλις 7(!!!)  χλμ/ώρα στον προσομειωτή που έχει φέρει από τη Σουηδία το Ινστιτούτο Οδικής Ασφάλειας “Πάνος Μυλωνάς” και θα καταλάβετε γιατί μάλλον ο Τόμμυ, βάζοντας ένα μηδέν δίπλα (70) έχει απόλυτο δίκιο.

Θυμηθείτε ότι στη χώρα μας, με τους χιλιάδες νεκρούς και πολλούς περισσότερους ανάπηρους και σοβαρά τραυματίες κάθε χρόνο από τροχαία ατυχήματα, πρώτη αιτία πρόκλησης ατυχήματος είναι η υπερβολική ταχύτητα και η αντικανονική προσπέραση. Και τα δύο είναι δείγματα εξαιρετικής βλακείας.

Την επόμενη φορά που θα βάλετε το πόδι σας στο γκάζι και θα ξεπεράσετε το όριο ταχύτητας, σκεφθείτε ότι είστε άλλος ένας βλάκας που νομίζει ότι θα φτάσει πιο γρήγορα στον προορισμό του αλλά μάλλον οδεύετε για πιο μακριά...

Επικοινωνήστε με τη γλώσσα του σώματος (και όχι με το περιεχόμενο των λέξεων)

Μήπως όταν βάζετε το παιδί σας στο παιδικό κάθισμα, αυτό αρχίζει και ουρλιάζει, χτυπιέται και κλαίει ασταμάτητα; Μήπως η βόλτα με το αυτοκίνητο έχει γίνει ο εφιάλτης σας;

Μην τα παρατάτε και μην παραδοθείτε.

Εχτές είχαμε την πρώτη συγκέντρωση γονέων στον παιδικό σταθμό του Σπύρου. Μεγάλη χαρά και συγκίνηση όταν ακούς πως το παιδί σου αρχίζει να κοινωνικοποιείται και γίνεται μέλος μιας ομάδας.

Η συγκέντρωση ήταν ομαδική με τις δασκάλες και όλους τους γονείς. 

Η Άρτεμις (δασκάλα) εξηγούσε τη “φάση του πείσματος” που περνούν τα παιδιά από 2 έως 5 περίπου ετών. "Όχι!, όχι! Δε θέλω!" είναι η πιο συχνή αντίδραση του παιδιού που πεισμώνει με το παραμικρό.

Μας εξήγησε επίσης ότι το πείσμα του παιδιού είναι η αντίδραση στις εντάσεις που δημιουργούνται καθώς αυτό αναπτύσσεται και αλλάζει με ταχύτατους ρυθμούς.

Και συνέχισε διαβάζοντας απόσπασμα από ένα βιβλίο*: “ Τα παιδιά διαισθάνονται. Η ψυχολογία της επικοινωνίας έχει αποδείξει με πολλές έρευνες ότι το 55% της επικοινωνίας με τα παιδιά πραγματοποιείται με τη γλώσσα του σώματος, τις εκφράσεις του προσώπου και τις χειρονομίες. Το 38% με τον ήχο της φωνής και τον τρόπο ομιλίας. Και μόνο το 7% από το περιεχόμενο, δηλαδή το νόημα των λέξεων. Οι παρεξηγήσεις στην επικοινωνία ανάμεσα στους γονείς και τα παιδιά οφείλονται στην ασάφεια με την οποία πολλοί ενήλικες διατυπώνουν τις προθέσεις τους και προσπαθούν να θέσουν όρια”.

Ντόινγκ!!! Κεραμίδα έπεσε στο κεφάλι μου μόλις το άκουσα!

Φυσικά! Προσπαθούμε πολλές φορές να θέσουμε τα όρια στο παιδί μιλώντας με τα λόγια, περιμένοντας να ακούσει και να καταλάβει αυτό που του λέμε (το περιεχόμενο). Ενώ αντίθετα πρέπει να του μιλήσουμε με τη γλώσσα του σώματος. Να επικοινωνήσουμε το μήνυμα με απλές κινήσεις που θα εντυπώσει και θα αντιγράψει. Τα λόγια πρέπει να είναι κοφτά, να συνοδεύονται από χειρονομίες και να μην αφήνουν κανένα περιθώριο διαπραγμάτευσης. Τη μάχη θα την κερδίσουμε εμείς όταν αντιληφθούμε ότι περνάνε μια φάση, ασχοληθούμε με υπομονή μεν αλλά χωρίς υπερβολές, αναλύσεις και πολλή συζήτηση.

Βάζουμε το παιδί στο κάθισμα, το δένουμε και λέμε κοφτά ότι όλοι όταν μπαίνουμε στο αυτοκίνητο, καθόμαστε στη θέση μας, δενόμαστε και μετά ξεκινά το αυτοκίνητο. Σύντομα, κοφτά και χωρίς να δώσουμε κανένα περιθώριο αμφισβήτησης, λέμε ότι για να ξεκινήσουμε πρέπει να ακολουθηθεί αυτή η διαδικασία αλλιώς θα περιμένουμε εκεί και δε θα φύγουμε μέχρι να γίνει έτσι. Προσέξτε: ούτε υστερίες, ούτε φωνές, ούτε πολλή συζήτηση.

Εγώ είμαι τυχερός γιατί και τα 2 μου παιδιά είναι ήρεμα στο αυτοκίνητο (βέβαια ήρεμοι είμαστε και οι δύο γονείς επίσης όταν οδηγούμε). Εάν εσείς έχετε πρόβλημα “πείσματος” στο κάθισμα αυτοκινήτου, τότε πιθανά έχετε ανάλογο θέμα και σε άλλες φάσεις στο σπίτι και τελικά αυτό είναι μάλλον φυσιολογικό. Δοκιμάστε να χρησιμοποιήσετε τις παραπάνω πληροφορίες και ίσως δείτε βελτίωση.

*Συνιστώ ανεπιφύλακτα να διαβάσετε το βιβλίο “Όταν τα παιδιά πεισμώνουν…” του Jan Uwe Rogge, Εκδόσεις Θυμάρι. 

3,5 χρονών παιδί χωρίς παιδικό κάθισμα. Είναι δυνατόν;

Σήμερα θέλω να θίξω ένα θέμα το οποίο είναι το πιο αγαπημένο μου μετά το Extended Rear Facing. Αφορά στα καθίσματα του group 2-3 (15-36 κιλά ή περίπου 3,5-12 ετών).

Ο Σπύρος είναι κάτι παραπάνω από 3,5 ετών και κάθε μέρα τον συνοδεύω στον παιδικό σταθμό. Εκεί βλέπω παιδάκια στην ηλικία του που τα φέρνουν οι γονείς με το αυτοκίνητο. Η συντριπτική πλειοψηφία, είτε είναι εντελώς χύμα (εγκληματικό από πολλές απόψεις!) ή είναι δεμένα στο πίσω κάθισμα απλώς με τη ζώνη (επίσης εγκληματικό). Μικρό ποσοστό κάθεται σε ανυψωτικό μαξιλάρι (ελλιπές) και τέλος τα παιδιά που κάθονται σε παιδικό κάθισμα με πλάτη αποτελούν την ελάχιστη μειοψηφία (θα έλεγα κάτω του 10%).

Θεωρώ ως εξαιρετικά σημαντικό να αναλύσω λίγο αυτό το θέμα. Καταρχάς να ξεκινήσω με μια γενική παραδοχή που επιβάλει ο κοινός νους. Ο γονιός πρέπει να θέλει να προσφέρει τη μέγιστη ασφάλεια στο παιδί του. Να το πάω κάπου αλλού για να γίνω κατανοητός. Εάν τα παιδιά σας κάθονταν στο τραπέζι για φαγητό, κρατούσαν το καθένα από 2 μαχαίρια στα χέρια και παίζανε πόλεμο θα τα αφήνατε; Προφανώς όχι. Εάν το παιδί σας ανέβαινε στο κάγκελο του μπαλκονιού σας στον πρώτο έστω όροφο και περπατούσε κάνοντας ισορροπία με το κενό δίπλα του, θα το αφήνατε; Προφανώς όχι. Φανταστείτε στο δωμάτιο του παιδιού σας, το κρεβάτι του να είναι κρεμασμένο 10 μέτρα πάνω από το έδαφος και όχι πάνω στο πάτωμα. Θα είχατε τις πλευρές του κρεβατιού ανοιχτές; Προφανώς όχι.

Γιατί όμως το κάνετε στο αυτοκίνητο; Δε σας φαίνεται το ίδιο; Για δείτε το παρακάτω βίντεο:

Ανδρείκελο (dummy) που αναλογεί σε παιδί 10 ετών, δεμένο στο πίσω κάθισμα μόνο με τη ζώνη, παρουσιάζει το φαινόμενο του υποβρυχίου. Η διαγώνια ζώνη εφάπτεται στο λαιμό ενώ η κάτω ζώνη βρίσκεται στην κοιλιά και όχι στο ισχίο. Για να αναλύσουμε τι γίνεται:

Σε περίπτωση μετωπικής σύγκρουσης, τα πόδια και ο κορμός "γλιστρούν" κάτω από την κάτω ζώνη, η οποία πιέζει την κοιλιακή χώρα με σχεδόν σίγουρη συνέπεια τη σοβαρή βλάβη των εσωτερικών της οργάνων.

Δείτε την παρακάτω φωτογραφία και επικεντρωθείτε στα κόκκινα βέλη:

• η διαγώνια ζώνη βρίσκεται σε λάθος θέση, πάνω στο λαιμό και την καρωτίδα.
• η οριζόντια ζώνη βρίσκεται πάνω στην κοιλιακή χώρα και όχι κάτω από αυτή στο ισχίο.
• το κούμπωμα της ζώνης εφάπτεται στο πλαϊνό μέρος του παιδιού και σε ενδεχόμενη πλευρική σύγκρουση θα προκαλέσει σοβαρό τραυματισμό.
• τα πόδια δεν είναι αρκετά μεγάλα για να φτάσουν την άκρη του καθίσματος.

Επειδή το παιδί ενοχλείται από τη ζώνη είναι πολύ πιθανό (σχεδόν κανόνας) να περάσει το χέρι πάνω από τη ζώνη και να ταξιδεύει κάπως έτσι:

Αυτό σημαίνει ότι σε ενδεχόμενη σύγκρουση θα καταλήξει κάπως έτσι:

Θα αφήνατε κάτι τέτοιο; Προφανώς όχι αλλά όσοι δένουν τα παιδιά τους μόνο με τη ζώνη (και ίσως νομίζουν ότι το παιδί τους είναι ασφαλές) δυστυχώς το κάνουν.

Απλά πράγματα: ΟΛΑ ΤΑ ΠΑΘΗΤΙΚΑ ΣΥΣΤΗΜΑΤΑ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ ΤΟΥ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟΥ (ΑΕΡΟΣΑΚΚΟΙ, ΖΩΝΗ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ, ΠΛΕΥΡΙΚΕΣ ΚΟΥΡΤΙΝΕΣ) ΕΙΝΑΙ ΣΧΕΔΙΑΣΜΕΝΑ ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΡΕΧΟΥΝ ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΣΕ ΑΤΟΜΑ ΜΕ ΥΨΟΣ ΑΠΟ 140 εκ. ΚΑΙ ΠΑΝΩ. Παιδιά κάτω από αυτό το ύψος πρέπει να κάθονται δεμένα πάνω σε παιδικό κάθισμα.

Και κατά προτίμηση όχι σε ανυψωτικό μαξιλάρι (σε 2  χρόνια θα καταργηθούν) αλλά σε booster με πλάτη. Ο λόγος είναι ότι σε πλευρική σύγκρουση, η πλευρική προστασία πιθανότατα θα σώσει το παιδί σε αντίθεση με ένα backless booster.

Στο κάτω κάτω της γραφής, είναι και πολύ σοβαρό θέμα παιδείας. Η οδική ασφάλεια βρίσκει πρόσφορο έδαφος στα μικρά παιδιά. Θέλετε τα παιδιά σας να είναι σε όλη τους τη ζωή ανεύθυνα και απροστάτευτα στο αυτοκίνητο, επειδή εσείς λέτε 'έλα μωρέ δε βαριέσαι';

Η άγνοια σκοτώνει. Όποιος έχει διαβάσει αυτό το ποστ δεν έχει πια καμιά δικαιολογία. Είναι υπεύθυνος των πράξεών του. Παρακαλώ διαδόστε το.

Μία μέρα Οδική Ασφάλεια-ΙΟΑΣ Πάνος Μυλωνάς

Μπορεί κανείς να νιώσει κάτι διαφορετικό από τιμή και υπερηφάνεια όταν καλείται να εκπαιδεύσει και να εκπαιδευθεί σε ένα ημερήσιο σεμινάριο του Ινστιτούτου Οδικής Ασφάλειας “Πάνος Μυλωνάς”;

Για όσους δεν το γνωρίζουν, το ΙΟΑΣ είναι ουσιαστικά ο μοναδικός ενεργός φορέας οδικής ασφάλειας στην Ελλάδα, ιδρύθηκε το 2005 με πρωτεργάτισσα τη Κα Βασιλική Δανέλλη-Μυλωνά, ένα χρόνο μετά το θάνατο του γιου της Πάνου, τεταρτοετή φοιτητή του τμήματος Μηχανολόγων και Αεροναυπηγών Μηχανικών του Πανεπιστημίου Πατρών, που έχασε τη ζωή του σε ηλικία 22 ετών σε τροχαίο ατύχημα στην Αθηνών-Κορίνθου.

Όπα, όπα, για μια στιγμή. Να το ξαναπούμε: η γυναίκα μεγαλώνει το παιδί της όπως εγώ και εσείς, το καμαρώνει στο σχολείο, στο πανεπιστήμιο και κάποια στιγμή χτυπάει το τηλέφωνο και μαθαίνει το κακό. Ο πόνος και η θλίψη μετατρέπεται σε δημιουργική δύναμη, στον κινητήριο μοχλό που εδώ και 6 χρόνια προσπαθεί να σώσει τα δικά μου και τα δικά σου παιδιά. Τι άλλο να νιώσει κανείς παρά τον ΑΠΟΛΥΤΟ ΣΕΒΑΣΜΟ και θαυμασμό γι’ αυτή τη γυναίκα;

Το ΙΟΑΣ προχώρησε πρόσφατα στην αγορά ενός προσομοιωτή ανατροπής:

και ενός εξομοιωτή οδήγησης:

και μας κάλεσε να εκπαιδευτούμε μαζί με τα στελέχη και τους εθελοντές του ΙΟΑΣ πάνω στο νέο εξοπλισμό του Ινστιτούτου και εμείς να τους εκπαιδεύσουμε στην ασφάλεια του παιδιού στο αυτοκίνητο.

Η εμπειρία απλά μοναδική!

Ας δούμε καταρχάς τον προσομοιωτή ανατροπής.

Πώς θα νιώθατε εάν βρισκόσασταν μέσα σε ένα εν λειτουργία πλυντήριο με διάμετρο περίπου 260 εκατοστά; Εάν η ταχύτητα που κινείστε μέσα ήταν 5 μέτρα το δευτερόλεπτο; Κάπως έτσι περιγράφεται η κατάσταση μέσα σε ένα αυτοκίνητο που ανατρέπεται και γυρίζει μερικές στροφές. Δε φοράτε ζώνη ασφαλείας; Το πιθανότερο είναι να έχετε πολύ σοβαρά προβλήματα. Αυτό ισχύει είτε κάθεστε στα μπροστινά ή στα πίσω καθίσματα, Ζώνη ασφαλείας φοράμε ΠΑΝΤΑ τόσο μπροστά όσο ΚΑΙ ΠΙΣΩ. Ο προσομοιωτής ανατροπής μας ψιλομεταφέρει σε μια κατάσταση ντελαπαρίσματος (στην πραγματικότητα οι συνθήκες είναι εξαιρετικά χειρότερες) και πιστέψτε με το σοκ είναι πολύ μεγάλο. Στέκεσαι για λίγο ανάποδα με μόνο τη ζώνη να σε κρατά από τη δύναμη της βαρύτητας και προσεύχεσαι να μη βρεθείς ποτέ σε αυτή την κατάσταση.

Ο εξομοιωτής οδήγησης θα έπρεπε κατά τη γνώμη μου να βρίσκεται σε κάθε σχολή οδηγών. Μοιάζει με Playstation αλλά δίνει τη δυνατότητα στον εκπαιδευόμενο οδηγό να αποκτήσει εμπειρία σε ακραίες συνθήκες όπως οδήγηση σε χιονισμένο δρόμο, υπό την επήρεια λίγου ή περισσότερου αλκοόλ, οδήγηση τη νύχτα, το σούρουπο και σε διαφορετικούς δρόμους (επίπεδους επαρχιακούς, πόλη, βουνό με στροφές κλπ). Όσο σκέφτομαι πόσοι χάροι βγαίνουν παγανιά κάθε μέρα στους δρόμους, έχοντας πάρει το δίπλωμα με το ταχυδρομείο στο σπίτι τους με πιάνει ανατριχίλα.

Μέσα σε όλα αυτά, δοκιμάσαμε το κάθισμα που ακινητοποιείται απότομα με ταχύτητα μόλις 7χλμ/ώρα. Εάν αυτή είναι η πίεση με 7 χλμ/ώρα, αντιλαμβάνομαι γιατί οι Σουηδοί θεωρούν ατύχημα με ταχύτητα πάνω από 70 χλμ/ώρα ως μη επιβιώσιμο (non survivable).

Εμείς από την πλευρά μας, είχαμε την τιμή να εκπαιδεύσουμε τους συμμετέχοντες στα παιδικά καθίσματα αυτοκινήτου και η παρουσίασή μας απέσπασε πολύ θερμά σχόλια. Γεμίζουμε έτσι με δύναμη για να συνεχίσουμε αυτή την προσπάθεια που έχουμε ξεκινήσει, για την ενημέρωση των νέων γονέων πάνω στην ασφάλεια των παιδιών τους στο αυτοκίνητο.

Ευχαριστούμε πολύ ΙΟΑΣ Πάνος Μυλωνάς για μια εμπειρία ζωής!

Τα "ορφανά" καθίσματα

Ακολουθεί μετάφραση από το άρθρο “Rear-Facing Car Seats Advised at Least to Age of 2” της Madonna Behen που εκδόθηκε στους New York Times στις 21 Μαρτίου 2011.

Συνήθως τα νήπια αλλάζουν από ένα ανάποδο σε ένα μπροστινό παιδικό κάθισμα στα πρώτα τους γενέθλια-γεγονός το οποίο από πολλούς γονείς μπορεί να εορταστεί και ως μεγάλη κατάκτηση του παιδιού τους.

Μία νέα όμως οδηγία από το σημαντικότερο όργανο των παιδιάτρων λέει ότι είναι πολύ νωρίς η αλλαγή στην ηλικία του ενός έτους.

Η συμβουλή της Αμερικανικής Παιδιατρικής Ακαδημίας βασίστηκε σε έρευνα του 2007 από το Πανεπιστήμιο Βιρτζίνια η οποία συμπεραίνει ότι παιδιά κάτω των 2 ετών έχουν κατά 75% λιγότερες πιθανότητες να υποστούν σοβαρούς ή θανάσιμους τραυματισμούς εάν κάθονται ανάποδα στη φορά κίνησης του αυτοκινήτου.

(για να δείτε τους ελληνικούς υπότιτλους πατήστε το CC)

 “Το κεφάλι του μωρού είναι αναλογικά μεγαλύτερο σε σχέση με το υπόλοιπο σώμα του και τα κόκκαλα στο λαιμό δεν έχουν ακόμα ωριμάσει,” λέει ο επικεφαλής καθηγητής της έρευνας, Δρ. Ντένις Ρ. Ντέρμπιν, επιστημονικός συνεργάτης του Κέντρου Έρευνας & Πρόληψης Ατυχημάτων στην παιδιατρική κλινική της Φιλαδέλφεια. “Εάν (το μωρό) κοιτάει ανάποδα, ολόκληρο το σώμα του προστατεύεται ομοιόμορφα από το κέλυφος του (παιδικού) καθίσματος. Όταν κοιτάει μπροστά, οι ώμοι και ο κορμός μπορεί να συγκρατούνται αρκετά, αλλά σε μία σοβαρή σύγκρουση, το κεφάλι και ο λαιμός μπορούν να εκτοξευθούν προς τα εμπρός.”

Η νέα οδηγία συμβουλεύει επίσης τη χρήση από τα μεγαλύτερα παιδιά καθισμάτων τύπου booster με πλάτη έως το ύψος των 150 εκ. ή έως 8-12 ετών. Τα καθίσματα αυτού του τύπου επιτρέπουν στη ζώνη να έχει σωστή γεωμετρία πάνω στο σώμα του παιδιού, δηλαδή το κάτω μέρος της ζώνης να περνά πάνω από το ισχίο και το πάνω μέρος της ζώνης πάνω από τον εσωτερικό ώμο και το στήθος.

“Οι οδηγίες μας έχουν την έννοια να κάνουν τους γονείς να παρατήσουν την πεποίθηση της αλλαγής κατηγορία καθίσματος με βάση κάποια ηλικία,” λέει ο Δρ. Ντέρμπιν. “Θέλουμε (οι γονείς) να αναγνωρίζουν ότι με κάθε μετάβαση που κάνουν από το ανάποδο στο μπροστινό κάθισμα και μετά στο booster, έχουν μία μείωση της ασφάλειας του παιδιού τους. Γι’ αυτό παροτρύνουμε του γονείς να καθυστερούν αυτές τις μεταβάσεις όσο το δυνατόν περισσότερο.”

Η μετάβαση για την οποία οι γονείς φαίνεται να βιάζονται περισσότερο είναι αυτή από το ανάποδο κάθισμα σε ένα που κοιτάει μπροστά.

“Οι γονείς χαίρονται ιδιαίτερα όταν γυρίζουν το παιδί τους να κοιτά μπροστά στην ηλικία του ενός έτους, αλλά ελπίζουμε κάποια μέρα να χαίρονται από το πόσο πολύ μπόρεσαν να κρατήσουν το παιδί τους ανάποδα” λέει η Ντέμπι Μπάερ, μαία στη Βαλτιμόρη η οποία έχει διατελέσει ειδικός για την παιδική ασφάλεια στο αυτοκίνητο για περισσότερα από 30 χρόνια.

Η κυρία Μπάερ αναφέρει ότι η προηγούμενη οδηγία της Α.Π.Α. (Αμερικανικής Παιδιατρικής Ακαδημίας), από το 2002, ότι τα παιδιά είναι πιο ασφαλή όταν κοιτούν ανάποδα και ότι οι μίνιμουμ συνθήκες για να κοιτάει μπροστά ήταν οι 12 μήνες ή τα 9 κιλά, θεωρούνταν από τους γονείς ως κανόνες άμεσης μετάβασης σε μπροστινό κάθισμα.

“Πολλοί γονείς θεωρούν τη μετάβαση σε μπροστινό κάθισμα ως μία νέα αναπτυξιακή κατάκτηση του παιδιού τους που δείχνει πόσο φοβερό και ανεπτυγμένο είναι το παιδί τους, χωρίς να αντιλαμβάνονται ότι με αυτό τον τρόπο το καθιστούν κατά πολύ λιγότερο ασφαλές.”

Η κ. Μπάερ λέει ότι οι αποδείξεις από άλλες χώρες είναι αποστομωτικές: η Σουηδία για παράδειγμα όπου το 98% των παιδιών κοιτά ανάποδα έως 4 ετών, έχει παγκοσμίως το μικρότερο δείκτη θνησιμότητας από τροχαία ατυχήματα σε παιδιά κάτω των 6 ετών.

Πριν από 7 χρόνια, ο Εντ Βάισμπεργκ και η σύζυγός του Έντα, από τη Βαλτιμόρη, ακούσανε τη συμβουλή της κ. Μπάερ και λένε ότι έτσι σώθηκε η ζωή της κόρης τους Ρενάνα.

Το ζευγάρι και τα τρία τους παιδιά ταξίδευαν βόρεια στον αυτοκινητόδρομο 95 όταν είχαν ένα πολύ σοβαρό ατύχημα με αυτοκίνητο που τους χτύπησε από πλάγια. Το βαν τους αναποδογύρισε στον αέρα, πήρε τρεις στροφές και προσγειώθηκε ανάποδα με τον ουρανό.

“Οι άνθρωποι του ΕΚΑΒ τους είπανε αργότερα πως μόλις αντίκρυσαν το αυτοκίνητο ήταν σίγουροι ότι θα ανασύρουν μόνον πτώματα,” είπε η κ. Βάισμπεργκ, που μένει πλέον στο Ισραήλ με την οικογένειά της. Αντί αυτού, βρήκανε όλη την οικογένεια σχεδόν αγρατζούνιστη, με τα τρία παιδιά αναποδογυρισμένα μεν αλλά υγιή και ακόμα δεμένα στα καθίσματα τους.

“Φίλοι και γνωστοί μας θεωρούσαν τρελούς που κρατούσαμε την 2 ετών κόρη μας ανάποδα, αλλά εάν καθόταν σε μπροστινό κάθισμα, σήμερα δε θα ήταν ζωντανή,” είπε.

Η Δρ Αλίσα Μπάερ, παιδίατρος στην παιδιατρική κλινική Μόργκαν Στάνλεϋ στη Νέα Υόρκη (και κόρη της Ντέμπι), είπε ότι η περίπτωση της Ρενάνα κάθε άλλο παρά μοναδική ήταν.

“Είναι φρικτός όρος,” είπε, “αλλά στο ΕΚΑΒ ονομάζουν τα ανάποδα καθίσματα ως τα ‘ορφανά καθίσματα’ διότι σε σοβαρά ατυχήματα, το παιδί που κάθεται σε αυτό είναι συνήθως ο μοναδικός επιζών.”

Υπάρχουν πλέον αρκετά καθίσματα, κυρίως από τη Σκανδιναβική αγορά, τα οποία επιτρέπουν την ανάποδη τοποθέτηση του παιδιού μέχρι τα 18 ή και παραπάνω κιλά.

Η Δρ. Μπάερ είναι τόσο επίμονη ώστε όταν κάποιος γονιός της λέει ότι θέλει να βάλει το μικρότερο από 2 ετών παιδί του σε μπροστινό κάθισμα, “τους λέω ότι εάν θέλετε να πάρετε μια πραγματικά ηλίθια απόφαση για το παιδί σας, μπορείτε να το κάνετε, αλλά εγώ δε θα σας βοηθήσω. ”

Επισήμανε ότι συνήθως οι γονείς της λένε ότι το παιδί τους θα αισθάνεται άβολα όταν τα πόδια του θα ακουμπούν στην πλάτη του καθίσματος ή ότι αυτά θα σπάσουν σε περίπτωση ατυχήματος. Και τα δύο δεν ισχύουν, είπε.

“Πάντα επισημαίνω στους γονείς ότι το γεγονός ότι κάτι φαίνεται άβολο σε σας δε σημαίνει ότι είναι το ίδιο για το παιδί σας,” είπε η Δρ. Μπάερ.

Πρέπει να πάθουμε για να μάθουμε;

Μου εξηγούσε τις προάλλες ένας γνωστός, τον τρόπο με τον οποίο οδηγήθηκε στην απόφαση  να φοράει πάντα κράνος όταν οδηγάει τη μηχανή του. Ενώ πιο μικρός είχε τη γνωστή νοοτροπία του στυλ με το που ανεβαίνω στη μηχανή νιώθω ελεύθερος, θέλω να με χτυπάει ο αέρας, το κράνος με περιορίζει κλπ κλπ ήρθε μια μέρα που όλα άλλαξαν με ένα συμβάν. Παρέα με το φίλο του από το διπλανό σπίτι, ξεκίνησαν να πάνε για καφέ στο κέντρο του Χαλανδρίου. Ο γνωστός μου με μια Virago 250 και ο φίλος του με ένα 50άρι παπάκι και οι δύο χωρίς κράνος. Στα 300 (!!!) μέτρα από το σπίτι του, ο φίλος του με το παπάκι που πήγαινε μπροστά (με καμιά 40αριά χλμ/ώρα) τρακάρει με αυτοκίνητο που διέσχιζε τη Λ. Πεντέλης κάθετα, πέφτει κάτω και χτυπάει το κεφάλι του στο κράσπεδο του πεζοδρομίου...μετά από 3 μέρες στην εντατική το παιδί έφυγε...

Από τότε ο Κώστας, όχι μόνο φοράει κράνος ακόμα και για τσιγάρα να πάει στο περίπτερο, αλλά αγοράζει πάντα το καλύτερο κράνος που θα βρει...

Πόσες παρόμοιες ιστορίες δεν ξέρουμε ΟΛΟΙ μας εδώ στην Ελλάδα; Υπάρχει κάποιος που διαβάζει αυτές τις γραμμές και δεν έχει προσωπική εμπειρία από κάποιο συγγενή, φίλο ή γνωστό που να έχει σοβαρό τραυματισμό ή θάνατο σε τροχαίο ατύχημα;

Θα μου πει κάποιος καλά, ο άλλος είναι ενήλικας, έχει την ευθύνη των πράξεων και των επιλογών του. Αλλά τα παιδιά; Το πολυτιμότερο πράγμα που έχουμε στον κόσμο; Γιατί πρέπει να υποστούν τις συνέπειες της εγκληματικής άγνοιας ή βλακείας των γονέων τους;

Πριν από κανένα μήνα, παρακολούθησα στη Στοκχόλμη ένα συνέδριο για την ασφάλεια των παιδιών στο αυτοκίνητο. Ένας από τους ομιλητές, Αμερικανός γιατρός σε εντατική μονάδα Νοσοκομείου του Τέξας είπε κάτι που με ταρακούνησε: κάνουμε λάθος να μιλάμε για τροχαία ατυχήματα (traffic accidents). Η λέξη ατύχημα εμπεριέχει το στοιχείο του τυχαίου, του απροσδόκητου (unexpected). Ορίστε ο ορισμός της λέξης ατύχημα:

ατύχημα το [atíxima] δυσάρεστο γεγονός που συμβαίνει σε κπ. με τρόπο λίγο ή πολύ τυχαίο

Μα τί είναι απροσδόκητο, είπε. Με βάση τα στατιστικά στοιχεία είναι απολύτως γνωστός και προβλέψιμος ο αριθμός των νεκρών και των τραυματιών κάθε χρόνο. Πρέπει να μιλάμε λοιπόν για τροχαία λάθη (errors) και όχι για ατυχήματα. 

Την τελευταία δεκαετία, η χώρα μας έχει κατά μέσο όρο 19 παιδιά από 0-6 ετών που αφήνουν την τελευταία τους πνοή στην άσφαλτο. Εάν όλοι οι γονείς χρησιμοποιούσαν παιδικό κάθισμα αυτοκινήτου θα είχαμε μόνο τα μισά και εάν χρησιμοποιούσαμε, όπως οι Σουηδοί, ανάποδο κάθισμα μέχρι 4 ετών θα είχαμε μόνο 2. Έτσι απλά...

Εάν σα γονείς δούμε τα τροχαία όχι ως ατυχήματα, αλλά ως λάθη, μπορούμε να τα διορθώσουμε. Όχι δεν μπορούμε να αποφύγουμε τα ατυχήματα. Μπορούμε όμως να αποφύγουμε το τόσο αίμα που έχει χυθεί στη χώρα μας όλα αυτά τα χρόνια. Αρκεί να ακολουθήσουμε κάποιους απλούς κανόνες:

Ως γονείς τελειώνουμε μια και καλή με την επιθετική οδήγηση. Τέλος. Ας περάσει βρε αδελφέ ο άλλος πριν από σένα, δε χρειάζεται να γκαζώσεις με κάθε ευκαιρία.

Όλοι οι επιβάτες (με ύψος πάνω από 1,5 μέτρο) στο αυτοκίνητο, μπρος ΚΑΙ πίσω φοράνε ΠΑΝΤΑ ζώνη. 

Από την πρώτη μέρα που το μωρό βγαίνει από το μαιευτήριο και μεταφέρεται με αυτοκίνητο ΠΑΝΤΑ σε ειδικό παιδικό κάθισμα. Όχι στην αγκαλιά της μαμάς, όχι σε καλαθούνα. Όποιος γιατρός σας πει ότι είναι οκ με πορτ μπεμπέ ή καλαθούνα να τον ρωτήσετε τί θα γίνει σε περίπτωση τροχαίου ατυχήματος (σφάλματος).

Κρατάμε τα παιδιά μας σε ανάποδο παιδικό κάθισμα για όσο το δυνατόν περισσότερο, οι Σουηδοί το κάνουν έτσι μέχρι 4 ετών.

Τα παιδιά μέχρι τουλάχιστον το ύψος των 135 εκατοστών ΠΑΝΤΑ σε παιδικό κάθισμα. Δεν αρκεί η ζώνη ασφαλείας όπως πολλοί εσφαλμένα πιστεύουν. Παρακάτω κρας τεστ με κούκλα που αντιστοιχεί σε παιδί ηλικίας 10 ετών.

Ο λαός μας λέει “ αν δεν πάθεις δε θα μάθεις”. Εγώ για την ασφάλεια των παιδιών στο αυτοκίνητο λέω “Μάθε πριν πάθεις”, γιατί αλλιώς θα είναι αργά...