3,5 χρονών παιδί χωρίς παιδικό κάθισμα. Είναι δυνατόν;

Σήμερα θέλω να θίξω ένα θέμα το οποίο είναι το πιο αγαπημένο μου μετά το Extended Rear Facing. Αφορά στα καθίσματα του group 2-3 (15-36 κιλά ή περίπου 3,5-12 ετών).

Ο Σπύρος είναι κάτι παραπάνω από 3,5 ετών και κάθε μέρα τον συνοδεύω στον παιδικό σταθμό. Εκεί βλέπω παιδάκια στην ηλικία του που τα φέρνουν οι γονείς με το αυτοκίνητο. Η συντριπτική πλειοψηφία, είτε είναι εντελώς χύμα (εγκληματικό από πολλές απόψεις!) ή είναι δεμένα στο πίσω κάθισμα απλώς με τη ζώνη (επίσης εγκληματικό). Μικρό ποσοστό κάθεται σε ανυψωτικό μαξιλάρι (ελλιπές) και τέλος τα παιδιά που κάθονται σε παιδικό κάθισμα με πλάτη αποτελούν την ελάχιστη μειοψηφία (θα έλεγα κάτω του 10%).

Θεωρώ ως εξαιρετικά σημαντικό να αναλύσω λίγο αυτό το θέμα. Καταρχάς να ξεκινήσω με μια γενική παραδοχή που επιβάλει ο κοινός νους. Ο γονιός πρέπει να θέλει να προσφέρει τη μέγιστη ασφάλεια στο παιδί του. Να το πάω κάπου αλλού για να γίνω κατανοητός. Εάν τα παιδιά σας κάθονταν στο τραπέζι για φαγητό, κρατούσαν το καθένα από 2 μαχαίρια στα χέρια και παίζανε πόλεμο θα τα αφήνατε; Προφανώς όχι. Εάν το παιδί σας ανέβαινε στο κάγκελο του μπαλκονιού σας στον πρώτο έστω όροφο και περπατούσε κάνοντας ισορροπία με το κενό δίπλα του, θα το αφήνατε; Προφανώς όχι. Φανταστείτε στο δωμάτιο του παιδιού σας, το κρεβάτι του να είναι κρεμασμένο 10 μέτρα πάνω από το έδαφος και όχι πάνω στο πάτωμα. Θα είχατε τις πλευρές του κρεβατιού ανοιχτές; Προφανώς όχι.

Γιατί όμως το κάνετε στο αυτοκίνητο; Δε σας φαίνεται το ίδιο; Για δείτε το παρακάτω βίντεο:

Ανδρείκελο (dummy) που αναλογεί σε παιδί 10 ετών, δεμένο στο πίσω κάθισμα μόνο με τη ζώνη, παρουσιάζει το φαινόμενο του υποβρυχίου. Η διαγώνια ζώνη εφάπτεται στο λαιμό ενώ η κάτω ζώνη βρίσκεται στην κοιλιά και όχι στο ισχίο. Για να αναλύσουμε τι γίνεται:

Σε περίπτωση μετωπικής σύγκρουσης, τα πόδια και ο κορμός "γλιστρούν" κάτω από την κάτω ζώνη, η οποία πιέζει την κοιλιακή χώρα με σχεδόν σίγουρη συνέπεια τη σοβαρή βλάβη των εσωτερικών της οργάνων.

Δείτε την παρακάτω φωτογραφία και επικεντρωθείτε στα κόκκινα βέλη:

• η διαγώνια ζώνη βρίσκεται σε λάθος θέση, πάνω στο λαιμό και την καρωτίδα.
• η οριζόντια ζώνη βρίσκεται πάνω στην κοιλιακή χώρα και όχι κάτω από αυτή στο ισχίο.
• το κούμπωμα της ζώνης εφάπτεται στο πλαϊνό μέρος του παιδιού και σε ενδεχόμενη πλευρική σύγκρουση θα προκαλέσει σοβαρό τραυματισμό.
• τα πόδια δεν είναι αρκετά μεγάλα για να φτάσουν την άκρη του καθίσματος.

Επειδή το παιδί ενοχλείται από τη ζώνη είναι πολύ πιθανό (σχεδόν κανόνας) να περάσει το χέρι πάνω από τη ζώνη και να ταξιδεύει κάπως έτσι:

Αυτό σημαίνει ότι σε ενδεχόμενη σύγκρουση θα καταλήξει κάπως έτσι:

Θα αφήνατε κάτι τέτοιο; Προφανώς όχι αλλά όσοι δένουν τα παιδιά τους μόνο με τη ζώνη (και ίσως νομίζουν ότι το παιδί τους είναι ασφαλές) δυστυχώς το κάνουν.

Απλά πράγματα: ΟΛΑ ΤΑ ΠΑΘΗΤΙΚΑ ΣΥΣΤΗΜΑΤΑ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ ΤΟΥ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟΥ (ΑΕΡΟΣΑΚΚΟΙ, ΖΩΝΗ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ, ΠΛΕΥΡΙΚΕΣ ΚΟΥΡΤΙΝΕΣ) ΕΙΝΑΙ ΣΧΕΔΙΑΣΜΕΝΑ ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΡΕΧΟΥΝ ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΣΕ ΑΤΟΜΑ ΜΕ ΥΨΟΣ ΑΠΟ 140 εκ. ΚΑΙ ΠΑΝΩ. Παιδιά κάτω από αυτό το ύψος πρέπει να κάθονται δεμένα πάνω σε παιδικό κάθισμα.

Και κατά προτίμηση όχι σε ανυψωτικό μαξιλάρι (σε 2  χρόνια θα καταργηθούν) αλλά σε booster με πλάτη. Ο λόγος είναι ότι σε πλευρική σύγκρουση, η πλευρική προστασία πιθανότατα θα σώσει το παιδί σε αντίθεση με ένα backless booster.

Στο κάτω κάτω της γραφής, είναι και πολύ σοβαρό θέμα παιδείας. Η οδική ασφάλεια βρίσκει πρόσφορο έδαφος στα μικρά παιδιά. Θέλετε τα παιδιά σας να είναι σε όλη τους τη ζωή ανεύθυνα και απροστάτευτα στο αυτοκίνητο, επειδή εσείς λέτε 'έλα μωρέ δε βαριέσαι';

Η άγνοια σκοτώνει. Όποιος έχει διαβάσει αυτό το ποστ δεν έχει πια καμιά δικαιολογία. Είναι υπεύθυνος των πράξεών του. Παρακαλώ διαδόστε το.

Μία μέρα Οδική Ασφάλεια-ΙΟΑΣ Πάνος Μυλωνάς

Μπορεί κανείς να νιώσει κάτι διαφορετικό από τιμή και υπερηφάνεια όταν καλείται να εκπαιδεύσει και να εκπαιδευθεί σε ένα ημερήσιο σεμινάριο του Ινστιτούτου Οδικής Ασφάλειας “Πάνος Μυλωνάς”;

Για όσους δεν το γνωρίζουν, το ΙΟΑΣ είναι ουσιαστικά ο μοναδικός ενεργός φορέας οδικής ασφάλειας στην Ελλάδα, ιδρύθηκε το 2005 με πρωτεργάτισσα τη Κα Βασιλική Δανέλλη-Μυλωνά, ένα χρόνο μετά το θάνατο του γιου της Πάνου, τεταρτοετή φοιτητή του τμήματος Μηχανολόγων και Αεροναυπηγών Μηχανικών του Πανεπιστημίου Πατρών, που έχασε τη ζωή του σε ηλικία 22 ετών σε τροχαίο ατύχημα στην Αθηνών-Κορίνθου.

Όπα, όπα, για μια στιγμή. Να το ξαναπούμε: η γυναίκα μεγαλώνει το παιδί της όπως εγώ και εσείς, το καμαρώνει στο σχολείο, στο πανεπιστήμιο και κάποια στιγμή χτυπάει το τηλέφωνο και μαθαίνει το κακό. Ο πόνος και η θλίψη μετατρέπεται σε δημιουργική δύναμη, στον κινητήριο μοχλό που εδώ και 6 χρόνια προσπαθεί να σώσει τα δικά μου και τα δικά σου παιδιά. Τι άλλο να νιώσει κανείς παρά τον ΑΠΟΛΥΤΟ ΣΕΒΑΣΜΟ και θαυμασμό γι’ αυτή τη γυναίκα;

Το ΙΟΑΣ προχώρησε πρόσφατα στην αγορά ενός προσομοιωτή ανατροπής:

και ενός εξομοιωτή οδήγησης:

και μας κάλεσε να εκπαιδευτούμε μαζί με τα στελέχη και τους εθελοντές του ΙΟΑΣ πάνω στο νέο εξοπλισμό του Ινστιτούτου και εμείς να τους εκπαιδεύσουμε στην ασφάλεια του παιδιού στο αυτοκίνητο.

Η εμπειρία απλά μοναδική!

Ας δούμε καταρχάς τον προσομοιωτή ανατροπής.

Πώς θα νιώθατε εάν βρισκόσασταν μέσα σε ένα εν λειτουργία πλυντήριο με διάμετρο περίπου 260 εκατοστά; Εάν η ταχύτητα που κινείστε μέσα ήταν 5 μέτρα το δευτερόλεπτο; Κάπως έτσι περιγράφεται η κατάσταση μέσα σε ένα αυτοκίνητο που ανατρέπεται και γυρίζει μερικές στροφές. Δε φοράτε ζώνη ασφαλείας; Το πιθανότερο είναι να έχετε πολύ σοβαρά προβλήματα. Αυτό ισχύει είτε κάθεστε στα μπροστινά ή στα πίσω καθίσματα, Ζώνη ασφαλείας φοράμε ΠΑΝΤΑ τόσο μπροστά όσο ΚΑΙ ΠΙΣΩ. Ο προσομοιωτής ανατροπής μας ψιλομεταφέρει σε μια κατάσταση ντελαπαρίσματος (στην πραγματικότητα οι συνθήκες είναι εξαιρετικά χειρότερες) και πιστέψτε με το σοκ είναι πολύ μεγάλο. Στέκεσαι για λίγο ανάποδα με μόνο τη ζώνη να σε κρατά από τη δύναμη της βαρύτητας και προσεύχεσαι να μη βρεθείς ποτέ σε αυτή την κατάσταση.

Ο εξομοιωτής οδήγησης θα έπρεπε κατά τη γνώμη μου να βρίσκεται σε κάθε σχολή οδηγών. Μοιάζει με Playstation αλλά δίνει τη δυνατότητα στον εκπαιδευόμενο οδηγό να αποκτήσει εμπειρία σε ακραίες συνθήκες όπως οδήγηση σε χιονισμένο δρόμο, υπό την επήρεια λίγου ή περισσότερου αλκοόλ, οδήγηση τη νύχτα, το σούρουπο και σε διαφορετικούς δρόμους (επίπεδους επαρχιακούς, πόλη, βουνό με στροφές κλπ). Όσο σκέφτομαι πόσοι χάροι βγαίνουν παγανιά κάθε μέρα στους δρόμους, έχοντας πάρει το δίπλωμα με το ταχυδρομείο στο σπίτι τους με πιάνει ανατριχίλα.

Μέσα σε όλα αυτά, δοκιμάσαμε το κάθισμα που ακινητοποιείται απότομα με ταχύτητα μόλις 7χλμ/ώρα. Εάν αυτή είναι η πίεση με 7 χλμ/ώρα, αντιλαμβάνομαι γιατί οι Σουηδοί θεωρούν ατύχημα με ταχύτητα πάνω από 70 χλμ/ώρα ως μη επιβιώσιμο (non survivable).

Εμείς από την πλευρά μας, είχαμε την τιμή να εκπαιδεύσουμε τους συμμετέχοντες στα παιδικά καθίσματα αυτοκινήτου και η παρουσίασή μας απέσπασε πολύ θερμά σχόλια. Γεμίζουμε έτσι με δύναμη για να συνεχίσουμε αυτή την προσπάθεια που έχουμε ξεκινήσει, για την ενημέρωση των νέων γονέων πάνω στην ασφάλεια των παιδιών τους στο αυτοκίνητο.

Ευχαριστούμε πολύ ΙΟΑΣ Πάνος Μυλωνάς για μια εμπειρία ζωής!

Τα "ορφανά" καθίσματα

Ακολουθεί μετάφραση από το άρθρο “Rear-Facing Car Seats Advised at Least to Age of 2” της Madonna Behen που εκδόθηκε στους New York Times στις 21 Μαρτίου 2011.

Συνήθως τα νήπια αλλάζουν από ένα ανάποδο σε ένα μπροστινό παιδικό κάθισμα στα πρώτα τους γενέθλια-γεγονός το οποίο από πολλούς γονείς μπορεί να εορταστεί και ως μεγάλη κατάκτηση του παιδιού τους.

Μία νέα όμως οδηγία από το σημαντικότερο όργανο των παιδιάτρων λέει ότι είναι πολύ νωρίς η αλλαγή στην ηλικία του ενός έτους.

Η συμβουλή της Αμερικανικής Παιδιατρικής Ακαδημίας βασίστηκε σε έρευνα του 2007 από το Πανεπιστήμιο Βιρτζίνια η οποία συμπεραίνει ότι παιδιά κάτω των 2 ετών έχουν κατά 75% λιγότερες πιθανότητες να υποστούν σοβαρούς ή θανάσιμους τραυματισμούς εάν κάθονται ανάποδα στη φορά κίνησης του αυτοκινήτου.

(για να δείτε τους ελληνικούς υπότιτλους πατήστε το CC)

 “Το κεφάλι του μωρού είναι αναλογικά μεγαλύτερο σε σχέση με το υπόλοιπο σώμα του και τα κόκκαλα στο λαιμό δεν έχουν ακόμα ωριμάσει,” λέει ο επικεφαλής καθηγητής της έρευνας, Δρ. Ντένις Ρ. Ντέρμπιν, επιστημονικός συνεργάτης του Κέντρου Έρευνας & Πρόληψης Ατυχημάτων στην παιδιατρική κλινική της Φιλαδέλφεια. “Εάν (το μωρό) κοιτάει ανάποδα, ολόκληρο το σώμα του προστατεύεται ομοιόμορφα από το κέλυφος του (παιδικού) καθίσματος. Όταν κοιτάει μπροστά, οι ώμοι και ο κορμός μπορεί να συγκρατούνται αρκετά, αλλά σε μία σοβαρή σύγκρουση, το κεφάλι και ο λαιμός μπορούν να εκτοξευθούν προς τα εμπρός.”

Η νέα οδηγία συμβουλεύει επίσης τη χρήση από τα μεγαλύτερα παιδιά καθισμάτων τύπου booster με πλάτη έως το ύψος των 150 εκ. ή έως 8-12 ετών. Τα καθίσματα αυτού του τύπου επιτρέπουν στη ζώνη να έχει σωστή γεωμετρία πάνω στο σώμα του παιδιού, δηλαδή το κάτω μέρος της ζώνης να περνά πάνω από το ισχίο και το πάνω μέρος της ζώνης πάνω από τον εσωτερικό ώμο και το στήθος.

“Οι οδηγίες μας έχουν την έννοια να κάνουν τους γονείς να παρατήσουν την πεποίθηση της αλλαγής κατηγορία καθίσματος με βάση κάποια ηλικία,” λέει ο Δρ. Ντέρμπιν. “Θέλουμε (οι γονείς) να αναγνωρίζουν ότι με κάθε μετάβαση που κάνουν από το ανάποδο στο μπροστινό κάθισμα και μετά στο booster, έχουν μία μείωση της ασφάλειας του παιδιού τους. Γι’ αυτό παροτρύνουμε του γονείς να καθυστερούν αυτές τις μεταβάσεις όσο το δυνατόν περισσότερο.”

Η μετάβαση για την οποία οι γονείς φαίνεται να βιάζονται περισσότερο είναι αυτή από το ανάποδο κάθισμα σε ένα που κοιτάει μπροστά.

“Οι γονείς χαίρονται ιδιαίτερα όταν γυρίζουν το παιδί τους να κοιτά μπροστά στην ηλικία του ενός έτους, αλλά ελπίζουμε κάποια μέρα να χαίρονται από το πόσο πολύ μπόρεσαν να κρατήσουν το παιδί τους ανάποδα” λέει η Ντέμπι Μπάερ, μαία στη Βαλτιμόρη η οποία έχει διατελέσει ειδικός για την παιδική ασφάλεια στο αυτοκίνητο για περισσότερα από 30 χρόνια.

Η κυρία Μπάερ αναφέρει ότι η προηγούμενη οδηγία της Α.Π.Α. (Αμερικανικής Παιδιατρικής Ακαδημίας), από το 2002, ότι τα παιδιά είναι πιο ασφαλή όταν κοιτούν ανάποδα και ότι οι μίνιμουμ συνθήκες για να κοιτάει μπροστά ήταν οι 12 μήνες ή τα 9 κιλά, θεωρούνταν από τους γονείς ως κανόνες άμεσης μετάβασης σε μπροστινό κάθισμα.

“Πολλοί γονείς θεωρούν τη μετάβαση σε μπροστινό κάθισμα ως μία νέα αναπτυξιακή κατάκτηση του παιδιού τους που δείχνει πόσο φοβερό και ανεπτυγμένο είναι το παιδί τους, χωρίς να αντιλαμβάνονται ότι με αυτό τον τρόπο το καθιστούν κατά πολύ λιγότερο ασφαλές.”

Η κ. Μπάερ λέει ότι οι αποδείξεις από άλλες χώρες είναι αποστομωτικές: η Σουηδία για παράδειγμα όπου το 98% των παιδιών κοιτά ανάποδα έως 4 ετών, έχει παγκοσμίως το μικρότερο δείκτη θνησιμότητας από τροχαία ατυχήματα σε παιδιά κάτω των 6 ετών.

Πριν από 7 χρόνια, ο Εντ Βάισμπεργκ και η σύζυγός του Έντα, από τη Βαλτιμόρη, ακούσανε τη συμβουλή της κ. Μπάερ και λένε ότι έτσι σώθηκε η ζωή της κόρης τους Ρενάνα.

Το ζευγάρι και τα τρία τους παιδιά ταξίδευαν βόρεια στον αυτοκινητόδρομο 95 όταν είχαν ένα πολύ σοβαρό ατύχημα με αυτοκίνητο που τους χτύπησε από πλάγια. Το βαν τους αναποδογύρισε στον αέρα, πήρε τρεις στροφές και προσγειώθηκε ανάποδα με τον ουρανό.

“Οι άνθρωποι του ΕΚΑΒ τους είπανε αργότερα πως μόλις αντίκρυσαν το αυτοκίνητο ήταν σίγουροι ότι θα ανασύρουν μόνον πτώματα,” είπε η κ. Βάισμπεργκ, που μένει πλέον στο Ισραήλ με την οικογένειά της. Αντί αυτού, βρήκανε όλη την οικογένεια σχεδόν αγρατζούνιστη, με τα τρία παιδιά αναποδογυρισμένα μεν αλλά υγιή και ακόμα δεμένα στα καθίσματα τους.

“Φίλοι και γνωστοί μας θεωρούσαν τρελούς που κρατούσαμε την 2 ετών κόρη μας ανάποδα, αλλά εάν καθόταν σε μπροστινό κάθισμα, σήμερα δε θα ήταν ζωντανή,” είπε.

Η Δρ Αλίσα Μπάερ, παιδίατρος στην παιδιατρική κλινική Μόργκαν Στάνλεϋ στη Νέα Υόρκη (και κόρη της Ντέμπι), είπε ότι η περίπτωση της Ρενάνα κάθε άλλο παρά μοναδική ήταν.

“Είναι φρικτός όρος,” είπε, “αλλά στο ΕΚΑΒ ονομάζουν τα ανάποδα καθίσματα ως τα ‘ορφανά καθίσματα’ διότι σε σοβαρά ατυχήματα, το παιδί που κάθεται σε αυτό είναι συνήθως ο μοναδικός επιζών.”

Υπάρχουν πλέον αρκετά καθίσματα, κυρίως από τη Σκανδιναβική αγορά, τα οποία επιτρέπουν την ανάποδη τοποθέτηση του παιδιού μέχρι τα 18 ή και παραπάνω κιλά.

Η Δρ. Μπάερ είναι τόσο επίμονη ώστε όταν κάποιος γονιός της λέει ότι θέλει να βάλει το μικρότερο από 2 ετών παιδί του σε μπροστινό κάθισμα, “τους λέω ότι εάν θέλετε να πάρετε μια πραγματικά ηλίθια απόφαση για το παιδί σας, μπορείτε να το κάνετε, αλλά εγώ δε θα σας βοηθήσω. ”

Επισήμανε ότι συνήθως οι γονείς της λένε ότι το παιδί τους θα αισθάνεται άβολα όταν τα πόδια του θα ακουμπούν στην πλάτη του καθίσματος ή ότι αυτά θα σπάσουν σε περίπτωση ατυχήματος. Και τα δύο δεν ισχύουν, είπε.

“Πάντα επισημαίνω στους γονείς ότι το γεγονός ότι κάτι φαίνεται άβολο σε σας δε σημαίνει ότι είναι το ίδιο για το παιδί σας,” είπε η Δρ. Μπάερ.